[EKP]Chapter2 : Back to The past , My happiness time

posted on 02 May 2014 19:30 by aigokeros2514 in EKP
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของคอมมู
 

 

 

“....แล้วทั้งสองคนก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป จบแล้วล่ะ”

 

“สนุกมากเลยค่ะพี่ชาย อ่านเล่มนี้ให้ฟังด้วยสิคะ นะคะ! นะ!” เสียงรบเร้าของเด็กหญิงตัวน้อยที่ขอร้องอย่าง

ร่าเริงทำให้คนเป็นพี่ลำบากใจเล็กน้อย แม้จะรู้สึกเหนื่อยกับการที่นั่งอ่านหนังสือเป็นเวลานานแต่ใครล่ะจะ

ปฏิเสธดวงตาที่เป็นประกายสดใสอย่างนี้ได้

 

“เลิกทำแบบนั้นเถอะน่า ไปเล่นอย่างอื่นกันดีกว่า เอาแต่นั่งฟังนิทานเด็กๆของเธอมันน่าเบื่อจะตาย” เสียงของ

เด็กชายดังขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

 

“ว่าไงนะ!”

 

“ไม่เอาน่าทั้งสองคน เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยวเราไปเล่นข้างนอกกันสักพักแล้วพอกลับมาพี่จะอ่านเล่มนี้ให้ฟังนะครับ

ตกลงไหม”

 

“ก็ได้ค่ะ / ก็ได้ครับ” เด็กทั้งสองตอบพร้อมกัน แม้จะยอมกันโดยดีทั้งคู่แต่ก็ยังแอบหันมาเขม่นกันเล็กน้อย

 

“แบร่ / แบร่” เด็กทั้งสองแลบลิ้นใส่กันก่อนจะหัวเราออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

“ถ้างั้นตอนนี้เราไปทานมื้อกลางวันก่อนนะครับ ถ้าให้คุณแม่มาเรียกเองจะโดนดุแน่เลยล่ะ ฮะๆ”

 

ทั้งสามคนเดินไปคุยไปตลอดทางจนถึงห้องอาหาร ครอบครัวที่ทานข้าวพร้อมๆกัน พี่น้องที่แม้จะทะเลาะกันบ้าง

แต่ก็ยังเล่นด้วยกันเสมอ

 

‘ช่วงเวลาที่แสนสุข...’

 

 

 

 

.........................................................................................

 

“นั่นลูกสาวคนเล็กบ้านคาร์ลทราสใช่มั้ย ไม่ได้เห็นตั้งนานโตเป็นสาวแล้วนะเนี่ย”

 

“ใช่ๆ ได้ยินว่าหล่อนเป็นตัวโชคร้ายของบ้านนะ พักหลังๆตั้งแต่ยัยนี่โตขึ้นมาบ้านนี้ก็เจอแต่ปัญหาไม่หยุดหย่อน

เลยนะ”

 

“พ่อแม่ก็งานยุ่ง เอมิลคงเหนื่อยแย่เลยสินะ เป็นพี่คนโตของบ้านแล้วยังต้องรับภาระดูแลยัยเด็กนี่ด้วย

 

“ดูเธอสิ ยัยเด็กนั่นต้องเป็นโรคร้ายอะไรแน่ ตาของหล่อนน่ากลัวชะมัด อ้ะ เธอมองมาทางนี้ด้วยล่ะ”

 

‘อีกแล้ว..’

 

‘ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย’

 

‘คิดกันไปเองทั้งนั้น’

 

‘ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่มีอะไรแท้ๆ’

 

‘...ทำไมกันนะ...’

 

“กลับมาแล้วค่ะ”

 

“กลับมาแล้วหรอแอมเบอร์ วันนี้คุณพ่อคุณแม่กลับดึกหน่อยนะครับ พี่ชายเตรียมมื้อเย็นไว้แล้วล่ะ ช่วยเรียกอลัน

 

ลงมาทานข้าวพร้อมกันด้วยนะครับ”

 

 “ค่า”

 

‘วันนี้ก็ด้วยงั้นหรอ...’

 

ฉันขึ้นไปเก็บของบนห้องตัวเองแล้วตรงไปเคาะประตูห้องฝั่งตรงข้ามทันที

 

“อลัน พี่ชายเรียกทานมื้อเย็นแล้วล่ะ”

 

“อืม เดี๋ยวลงไป”

 

แค่นั้น.. แล้วเราก็ไม่พูดอะไรกันอีก..

 

เมื่อก่อนฉันว่าเราสนิทกันมากกว่านี้ ถึงจะทะเลาะกันบ้างแต่ก็ยังเล่นด้วยกัน ยังสนุกด้วยกัน ยังหัวเราะด้วยกัน

เสมอ

 

‘มันเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..’

 

“เป็นอะไรไปครับแอมเบอร์ บอกพี่หน่อยสิอะไรทำให้สาวน้อยของพี่ต้องทำหน้าแบบนี้กัน หืม?”

 

เมื่อลงไปที่ห้องอาหารพี่ชายก็เดินมาลูบหัวฉันเบาๆเหมือนทุกครั้งเพื่อให้ฉันรู้สึกดีขึ้นและยิ้มออกมา

 

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ วันนี้คุณพ่อคุณแม่คงงานยุ่งสินะคะ” ฉันยิ้มบางๆตอบพี่ชายไปทั้งที่ใจฉันยิ้มไม่ออกสักนิด

 

ยิ่งโตขึ้นฉันยิ่งรู้สึกว่าครอบครัวของเรายิ่งห่างกันมากขึ้นทุกที คุณพ่อคุณแม่ไม่ค่อยมาทานข้าวพร้อมกันอีกแล้ว

ฉันกับอลันไม่ทะเลากันแล้วแต่นั่นก็เพราะเราคุยกันน้อยลง เสียงหัวเราะในบ้านน้อยลง บ้านดูหลังใหญ่ขึ้นทั้งที่

ยังเป็นบ้านหลังเดิม

 

‘..เหงา..’

 

“ใช่แล้วล่ะ วันนี้ต้องทานมื้อเย็นฝีมือพี่อีกแล้ว เบื่อแย่เลยเนอะ ฮะๆ”

 

เอมิลยังคงยิ้ม ยังคงยิ้มแทนทุกคนอยู่เสมอ

 

‘..มีแต่พี่ชายเท่านั้นแหละที่ยังเหมือนเดิม..’

 

 

‘...อยากกลับไปในช่วงเวลานั้นจังนะ...’

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

แชปเตอร์ที่2 แอมเบอร์คาร์ลทราส 

edit @ 26 Jul 2014 22:33:34 by Bennnto

Comment

Comment:

Tweet

Categories